knights of ń

Te młode, pachnące przy fortepianie,
w sukniach sobą - siebie sławiące,
taktowne, szkarłatne, blade,
               wyminą orszak dionizyjski. 
               Zadrżą na widok ciał
               które nie mają już nic do odkrycia
               i przez to niewarte są uwagi. 

Odziane w lawendę i eau du soir,
ostrożne, ciuchutkie, mgławe,
o rękach smukłych i dobrych,
               parskną na widok Aresa.
               Oczy skryją w cieniu powiek, 
               chcąc być i lądem, i mapą
               śliską szafirem wód.

Pokorne, miękkie, subtelne,
zebrane w festonie ramion,
nad stawem śmiałe, w salonie zaśmiane,
                będą wchłaniać Goethego.
                I błysną światłem, zwykle schowanym,
                gdy tylko chwycimy ich małe dłonie
                nad pięknym, modrym Dunajem. 

Już prują kasę pancerną;
wywlekli ze schowków szkatułki
i łamią deszczułki denek.
Z kasy wypływają perłowe flaki,
ale nie tych brylantów szukają.

                 A na marach, bledziutki, leży poeta
                 i jeszcze marzy o wieczorze, 
                 gdy klejnoty jego wypadają z materaca
                 na setce strzępów zapisane; 
                 i jastrzębie już rwą skoroszyty. 

Już wydawnictwa rozpalone
grzeją drukarskie farby
na erotyki, listy i sekrety.

                A na marach, bledziutki, leży poeta
                i jeszcze cichutko ogłasza 
                ostatni wiersz, który spaliłby resztę
                zanim się w popiół i proch faktycznie obrócą.

Księżna, która nie istniała,
spięła brwi i wdusiła ostrogi
w boki konia, który rozkołysał
jej sny, marzenia i troski w rytm werbla.

Szalejąc w słońcu rozwianą grzywą
i sztandarami, przekracza linię łuku,
cienia między tryumfem a klęską.

W oblepiających ciało inkrustacjach
tu i ówdzie włos złoty, który opadł
odsłaniając niedomyty makijaż -
smugę karminu na płaszczyźnie szyi,
schowaną pod parawanem trefionych loków.

Uśmiech delikatny, w wietrze dyskretny,
niezatarty zmęczeniem ud, omdlewaniem ramion,
pęknięciem estetyki zszarganej raną i bandażem.

Witające ją kwiaty, sypane lawiną przez lud,
osiadając w uprzęży i na splamionych palcach
wchłaniają zwycięstwo i śmierć,
                                  barwiąc się brunatnie
                                  rozlanym w rozkazach atramentem,
                                  odcieniem czerni niepodobnym 
                                  do sprowadzanego z Indii tuszu na ociężałych powiekach.

Księżna, która nie istniała
drżąc z zimna szkarłaci się pod pędzlem
lubieżnie anektującym jej żar.

Rozsypana złotem w jedwabnej pościeli,
rozpięta między linią a kształtem
gryzie paznokieć, wygina się niespokojnie,
niepewna piękna, prostoty i portretu.

Jej okrycie - szafir majestatu - majestat sukni -
faluje, bezdźwięcznie osnuwając krzywizny,
sypiąc nimi na prześcieradło. Pukle
wydłużają się.
                 Światło rozlane łamie komnatę
                 z miękkim sykiem promienia, który strzelił
                                  z oczu Księżnej, gdy spłynęła z puchów 
                                  podziwiać nowe odbicie, polerowane akwarelą.